Soyut Dışavurumculuk veya Artık Boya #11

Soyut Dışavurumculuk veya Artık Boya serisi kasıtlı bir sanatsal arayış olarak değil, pratik bir çözüm olarak başladı. 2017'de akriliklerle çalışmaya başladığımda, en büyük avantajlarının — hızlı kuruma — aynı zamanda bir hayal kırıklığı kaynağı olduğunu çabucak öğrendim. Her oturumdan sonra palette kalan boya birkaç dakika içinde sertleşiyor ve iyi olan boyanın boşa gitmesini izlemeyi sevmezdim. Bir oturumdan sonra, atmak yerine küçük bir tuval paneli alıp kalan boyayı palet bıçağıyla yüzeyine yaydım. Plan yoktu, imge yoktu, kompozisyon yoktu — sadece palette kalanları atmak yerine kullanma dürtüsü vardı. Birkaç oturum sonra bütün yüzey kaplandı ve şaşırtıcı biçimde o kazara oluşan tablo, renklerine hayat veren diğer eserlerden — o pigmentlerin aslında karıştırıldığı resimlerden — daha fazla ilgi ve takdir gördü.

O zamandan beri, resim yaparken her zaman yanımda ayrı bir tuval ya da bazen birden fazla tuval bulundururum. Bir oturum sona erdiğinde, palette kalanları bu tuvallere birkaç fırça darbesi veya renk lekesi eklemek için kullanırım. Zamanla bu lekeler birikir ve tuvali doldurur — diğer eserlerin, onların paletlerinin ve ruh hallerinin sessiz tanıkları olur. Tamamlanmış Artık Boya parçaları tek bir eylemle üretilmez, aksine birçok oturum boyunca birikip sedimante olarak büyür. Diğer resimlerimle birlikte görüldüğünde beklenmedik ilişkiler açığa çıkar: renklerin işler arasında göç ettiğini izleyebilir, görünüşte alakasız iki tabloyu ortak bir pigment soyu aracılığıyla bağlayabilirsiniz.

Bu serinin arkasındaki kavramsal soru beni büyülüyor. Karıştırdığım renkler her zaman bir amaçla — başka bir imgede hizmet etmek üzere — oluşturulur, ancak Artık Boya tuvaline ulaştıklarında o özgün anlamlarını yitirir ve yeni bir anlam kazanırlar. Bazı izleyiciler bu soyut desenlerde şehir silüetleri, kalabalıklar veya tarlalar gördüklerini söylediler; oysa hiçbirinin böyle bir niyeti yoktu. Bu, görsel sistemimizin rastgeleliğe bile düzen getirmeye çalıştığını, hiç yapısal bir şey olmasa bile yapı aradığını gösteriyor. Belki de bu, soyut sanata karşı duyduğumuz merak ve hazın nedenlerinden biridir: zihin doğal olarak düzenleme, hayal etme ve tutarlılık bulma işini yapar.

Bu serinin önemli bir yönü de bu resimlerin siparişle yapılamaması veya talep üzerine üretilememesidir. Varlıkları tamamen diğer eserlerin üretilmesine bağlıdır. Hem uygulamamın tanıkları hem de ölçüleridirler — çalışma günlerimin nabzını, yaratımın yüzeyinin altındaki sessiz mücadeleleri izleyen sessiz gözlemciler.

Bu serinin kökeni atığı azaltma arzusuna dayanır ve geriye döndüğümüzde çeşitli kavramsal anlamlar yükleyebilsek de, atık azaltma onun en önemli mesajı olarak kalır. Modern dünya, anlamlı bir şekilde işleyebileceğimizden daha fazla artık üretiyor ve stüdyoda bile boyanın kendisinin bir malzeme kaynağı olduğunu unutmamak kolaydır. Aksi takdirde kuruyup atılacak olanı yeniden kullanmak hem bir vicdan eylemi hem de israfçılığa karşı küçük bir protestodur.

Serinin başlığında Soyut Dışavurumculuk aklı çağrışabilir, ancak bu akımla ilişkim sözcük anlamından çok ironiktir. Gerçekte, bu resimler için yöntemim ifadeyi genişletmekten çok kısıtlar. Sadece palette kalanları kullanıyorum — başka bir amaç için seçilmiş renkleri — yeniden karıştırmaya veya ayarlamaya çok az özgürlük bırakıyorum. Yine de oturumlar biriktikçe bu sınırlama bir ölçüde çözülür, parçalar bir araya gelerek tutarlı bir bütün oluşturur ve resim kendi sesi veya ifadesini kazanır.

Bu serinin kalbinde sessiz bir paradoks vardır: bu eserler geride kalanlardan yapılmıştır, ancak yine de bir tamlık duygusu taşırlar. Onlar süreç, zaman ve sürekliliğin kayıtlarıdır — geride kalanların bile yeni bir biçim bulabileceğini hatırlatanlar.