Soyut Dışavurumculuk ya da Kalan Boya #13

Soyut Dışavurumculuk ya da Kalan Boya serisi kasıtlı bir sanatsal uğraş olarak değil, pratik bir çözüm olarak başladı. 2017'de akriliklerle çalışmaya başladığımda, en büyük avantajlarının — hızlı kuruma — aynı zamanda bir hayal kırıklığı kaynağı olduğunu çabucak öğrendim. Her seanstan sonra palette kalan boya birkaç dakika içinde sertleşiyordu ve işe yarar boyanın boşa gitmesine dayanamazdım. Bir seanstan sonra onu atmak yerine küçük bir kanvas panoya palet bıçağıyla kalan boyayı yayıp sergiledim. Bir plan yoktu, bir imge yoktu, aklımda kompozisyon yoktu — sadece palette kalanları atmak yerine kullanma dürtüsü vardı. Birkaç seanstan sonra tüm yüzey kaplandı ve şaşırtıcı biçimde, o tesadüfi resim, renklerine hayat veren diğer işlerden — o pigmentlerin aslen karıldığı tablolardan — daha fazla ilgi ve takdir gördü.

O zamandan beri, boyama yaparken her zaman yanıma ayrı bir kanvas ya da bazen birden fazla kanvas koyarım. Bir seans bittiğinde, palette kalanları bu kanvaslara birkaç fırça darbesi veya renk yamaları eklemek için kullanırım. Zaman içinde bu yamalar birikir ve tuvali doldurur — diğer işlerime, paletlerine ve ruh hallerine tanıklık eden sessiz şahitler. Bitmiş Kalan Boya eserleri tek bir eylemle yapılmaz; birçok seans boyunca birikerek, tortulaşarak büyürler. Diğer tablolarımla birlikte sergilendiklerinde beklenmedik ilişkiler ortaya koyarlar: renklerin eserler arasında nasıl göç ettiğini takip edebilir, iki görünüşte alakasız tabloyu paylaşılan bir pigment soyuyla birbirine bağlayabilirsiniz.

Bu serinin arkasındaki kavramsal soru beni büyülüyor. Karıştırdığım renkler her zaman bir amaçla — başka bir imgedeki işlevleri için — kasıtlı olarak oluşturulur, fakat Kalan Boya tuvaline ulaştıklarında o özgün anlamlarını yitirir ve yeni bir anlam kazanırlar. Bazı izleyiciler bu soyut desenlerde kent manzaraları, kalabalıklar veya tarlalar gördüklerini söyledi; oysa bunların hiçbiri amaçlanmamıştı. Bu, görsel sistemimizin rastgeliğe düzen dayatma çabasını, hiçbir yapı olmayan yerde bile bir düzen, yapı arayışını gösteriyor olabilir. Belki de bu yüzden soyut sanata merak ve hazla yanıt veriyoruz: zihin doğası gereği yaptığı şeyi yapıyor — düzenlemek, hayal etmek ve tutarlılık bulmak.

Bu serinin önemli bir yönü de bu eserlerin siparişle yapılamaması veya talep üzerine üretilemeyişidir. Varoluşları tamamen diğer çalışmaların üretilmesine bağlıdır. Hem tanık hem de uygulamamın ölçüsü gibidirler — çalışma günlerimin ritmini, yaratım yüzeyinin altındaki sessiz mücadeleleri izleyen sessiz gözlemciler.

Serinin kökeni atıkları azaltma isteğinin basitliğinde yatıyor ve geriye dönük olarak çeşitli kavramsal anlamlar yükleyebilsek de en önemli mesajı atık azaltımıdır. Modern dünya, anlamlı biçimde işleyebileceğimizden daha fazla artık üretiyor ve stüdyoda bile boyanın bir malzeme kaynağı olduğunu unutmak kolay. Aksi takdirde kurumaya bırakılıp atılacak olanı yeniden kullanmak hem bir vicdan eylemi hem de israfçılığa küçük bir protestodur.

Serinin başlığı Soyut Dışavurumculuk'u akla getirebilir, ancak bu akımla ilişkim sözcüğü literal anlamından daha ironiktir. Gerçekte, bu tablolar için izlediğim yöntem ifadeyi genişletmekten ziyade kısıtlar. Yalnızca palette kalanları kullanırım — başka bir amaç için seçilmiş renkleri — yeniden harmanlama veya ayarlama konusunda çok az özgürlük tanıyarak. Yine de seanslar biriktikçe bu sınırlama bir ölçüde çözülür, parçacıklar bir araya gelerek bir bütün oluşturur ve tablo kendi sesini veya ifadesini kazanır.

Bu serinin özünde sessiz bir paradoks vardır: bu işler geride kalanlardan yapılmıştır, fakat bir doluluk hissi taşırlar. Sürecin, zamanın ve sürekliliğin kayıtlarıdır — geride kalanların bile yeni biçim bulabileceğinin hatırlatmaları.